Polska nazwa tej rośliny wskazuje na podobieństwo jej kulistych nasion do paciorków różańca, łacińska zaś pochodzi od greckiego kanna - trzcina i podkreśla wspólne cechy: sztywne łodygi i silny wzrost. Do omawianego rodzaju należy kilkadziesiąt gatunków, ale najczęściej spotykany jest paciorecznik ogrodowy.
Jest to niesamowicie dekoracyjna, elegancka roślina o egzotycznym wyglądzie. Kwiaty zebrane w dorodne kłosy osadzone są na końcach grubych, mięsistych pędów. W zależności od odmiany mogą być jednobarwne – białe, kremowe, żółte, pomarańczowe, łososiowe czy czerwone lub wielobarwne. Liście pojedyncze, duże, jajowate. Przeważnie są zielone, ale są odmiany o liściach wielobarwnych, czerwonawych czy purpurowych. Odmiany karłowe osiągają wysokość do ok 70 cm, wysokie - ponad 150 cm. Kwitną długo - od połowy lata aż do pierwszych przymrozków.
Niższe odmiany nadają się do uprawy pojemnikowej, będą wspaniałą ozdobą balkonów czy tarasów. Sadzone w ogrodzie wymagają stanowiska ciepłego, osłoniętego od wiatru, słonecznego lub lekko ocienionego oraz gleby żyznej, próchnicznej. Ponieważ kłącza paciorecznika nie są odporne na mróz, przed pierwszymi przymrozkami wykopujemy je wraz z całą bryłą korzeniową. Aby nie przesychały obsypujemy je wilgotnym torfem albo trocinami i przechowujemy w temperaturze 5-8 st C.
Na razie nie dodano żadnej recenzji.